و نيز بمعنى چرك آمده است و قذر ( بفتح قاف و كسر ذال ) بمعنى چركين و غير نظيف مىباشد . فيومى در مصباح گفته : « نجس الشّىء فهو نجس : اذا كان قذرا غير نظيف » در قاموس و اقرب الموارد گفته « النّجس : ضدّ الطَّاهر » . ناگفته نماند سورهء توبه كه اين آيه از آنست در سال نهم هجرت پس از فتح مكَّه نازل شده و به حكم آيه مشركين از دخول به مسجد الحرام ممنوع شدند بنا بر آنكه گفته شد معنى آيه چنين مىشود : مشركان فقط يكپارچه كثافت و پليدىاند پس از امسال ديگر به مسجد الحرام نزديك نشوند و ظاهرا مراد كثافت باطنى است نه اينكه مثل بول و غائط و سگ نجساند . بهر حال از آيه نجاست مشركان فهميده نميشود نجاست آنها و اهل كتاب را بايد از روايات استفاده كرد در الميزان گويد : تعليل منع دخول مسجد الحرام باينكه نجساند ، اعتبار نوعى قذارت در آنهاست مثل اعتبار نوعى طهارت و نزاهت در مسجد الحرام و اين هرطور كه باشد غير از آن حكم است كه با مشركان نميشود با رطوبت ملاقات كرد . المنار گويد : قول جمهور كه نجاست را معنوى گفته‌اند اظهر است . . . امّا قول باينكه اعيان آنها نجس است ، نجاست در لغت قرآن بدين معنى نيست بلكه آن در لغت قرآن قذارت ذاتى و بد بوئى ذات است و بشهادت حسّ وجود مشركان مثل وجود سائر بشر است . در مجمع فرموده : فقهاء در نجس العين بودن كافر اختلاف كرده‌اند ، ظهور آيه بر نجس العين بودن دلالت دارد ، روايت شده : عمر بن عبد العزيز بعاملان خويش نوشت : يهود و نصارى را از دخول مساجد منع كنيد كه خدا فرموده : * ( إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرامَ . . . ) * فقهاء ما گفته‌اند : هر كه با رطوبت بكافر دست دهد بايد دستش را آب بكشد . . . انجيل : كتابى بود كه به حضرت عيسى عليه السّلام نازل شد و آن بتصريح